Ozdoba Ciszy___Marcin Antoniak

Przyozdabiam woń ciszy, pustkowie milczące
o Niej myśli zapachem, smaganym dreszczem
Cucąc w wyobraźni słowa miłością pachnące…
kurz smutku zmywając nostalgii łez deszczem.

Do Jej dotyku nie trudna droga już… i niedaleka
gdyż chaszcze niesnasek uschły od uczuć gorących
Czas się jeszcze dłuży, lecz biegnie… nie zwleka
i wnet zastąpi woń ciszy pogłos słów pachnących.

Bo straszna to głusza, kiedy zanurzona w trwodze
kolorem jedynie czarnym znaczy swoje istnienie…
Wiec, gdy życie w trakcie, na każdej jego drodze
warto przyozdobić ciszę, choć w jedno marzenie.